|
Sokak çocukları sokaklarda yaşarlar. Ayaklarında ayakkabıları, elbiseleri yoktur. Karınları açtır. Neden, neden? Bir türlü anlam veremiyorum...
Geçen gün biraz dışarıya çıktım ve dolaşmaya başladım. Çok küçük bir çocuk gördüm. Kesinlikle sokak çocuğuydu. Tek başına, ayağı çıplak, üstünde pek kalın olmayan bir elbise ve ağlayan gözleri vardı. İçim bir anda parçalandı. Bir de o çocuğun yerine kendimi koydum. Ne kadar şanslı olduğumu anlamıştım. Kızcağızın durumu için üzüleyim mi, kendi durumum için sevineyim mi bir türlü karar veremedim.
Arkadaşlar, size bir tavsiyede bulunacağım:
Siz siz olun, çok çalışın. Ne kadar şanslı olduğunuzu unutmayın. Ve hiç başarının izinden ayrılmayın. Bizim kadar şanslı olmayan sokaktaki arkadaşlarımızı düşünerek, çalışalım. Belki büyüyünce onlar için birşeyler yapma fırsatı buluruz.
MELİSA ÖZTÜRK |
